สาวข้างบ้าน
New member
เฮ้อ...ไม่รู้จะเริ่มยังไงเลย...
เมื่ิอวานตอนพี่เสกโทรบอก ได้แต่ทวนว่า "พี่สี่ไหน???" "ไม่ใช่มั้ง?" จนตอนขับรถไปโรงบาลกะพี่ปิ๊ก ยังไม่เชื่อว่าจะเป็น "พี่สี่" จริงๆ
...เรายังเพิ่งไปหัวหินกันอยู่เลยอ่ะค่ะ
...พี่ยังมาแกล้งเอเลี่ยนอยู่เลยอ่ะค่ะ
พอไปถึงโรงบาล...ทุกอย่างคือความจริงอ่ะคะ ผู้ชายที่นอนอยู่บนเตียง...คือพี่สี่ของพวกเราจริงๆ ด้วย...น้ำตาไหล แต่ความรู้สึกก็ยังรู้สึกไม่่น่าเชื่ออยู่ดี มันกระทันหันไปมั้ยอ่ะ??? พี่ยังโพสในเวปอยู่เลย
ภาพทุกอย่าง ท่าทาง น้ำเสียง คำพูดของพี่ เสื้อเชิ๊ต กางเกงขาสั้น ถุงมือขับรถ ภาพทุกอย่างที่คุ้นตาชัดเจนในความทรงจำของหนูเสมอ
เมื่อวานได้เข้าไปกราบลาพี่ ร้องไห้ให้หมดก่อน ร้องๆๆๆๆ ไม่รู้จะร้องอะไรนักหนา เบื่อตัวเองเหมือนกัน แต่มันจี๊ดอ่ะ มันตันๆ มัน...ไม่น่าเชื่ออ่ะค่ะ... ก็อ่ะ...ร้องก็ร้อง เช็ดน้ำตาจนแห้ง แล้วก็แอบย่องไปกราบเท้าลาพี่
การสูญเสียพี่ครั้งนี้ หนูไม่ได้รู้สึกว่า...คนรู้จักเสีย...แต่หนูรู้สึกว่า...ญาติผู้ใหญ่...ที่หนูเคารพรักเสีย ...และหนูก็เชื่อว่าหลายๆ ท่านก็คงรู้สึกเช่นนี้
ตัวพี่ยังอุ่นๆ อยู่เลยค่ะ ความรู้สึกว่าไม่เชื่อพุ่งกลับมาอีกแล้ว หนูกราบเท้าขอขมา ขออโหสิกรรม ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราต่างคนอาจจะติดค้างอะไรกันไว้โดยไม่รู้ตัว หนูขออนุญาติถ่ายรูปพี่ไว้ มันเป็นภาพที่ไม่น่าจำ...แต่ไอ้ "เด็กข้างบ้าน" ของพี่ก็อยากถ่าย หนูยกมือไหว้ขออนุญาติพี่แล้วนะ สัญญากับพี่ไว้ว่าจะไม่เผยแพร่ แต่หนูถ่ายเก็บของหนูเองนะ ...และแน่นอน...พี่ยังหล่อทุกมุมเสมอค่ะ พี่ให้หนูถ่ายแล้ว...ตะเองอย่ามาเอาคืนเค้าน้า....
สิ่งนึงที่หนูได้รับจากพี่มาโดยตลอด คือความเมตตาที่พี่มีให้ ทุกครั้งที่ได้ใช้รถ ได้ขับทางไกล ได้ไปต่างจังหวัด หนูนึกขอบคุณพี่สี่ทุกครั้ง เพราะคำชี้แนะ เพราะความเอื้อเฟื้อ เพราะความใส่ใจของพี่...ทำให้หนูได้ใช้รถเบนซ์ อย่างเต็มประสิทธิภาพ ...และหนูก็เชื่อว่า หลายๆ ท่านก็คงรู้สึกเช่นนี้
พิมพ์ๆ อยู่นี่...พี่เชื่อมั้ย? ใจยังคิดว่าไม่น่าเชื่อตลอดเลย...เป็นการต่อสู้ในความรู้สึกที่มันแย่มากเลยค่ะพี่...น้ำตาหนูไหลอีกแล้วหล่ะ...
เฮ้อ..อ..ออ..
พี่เป็นตำนานของคนใช้รถเบนซ์จริงๆ ค่ะ พลังความเมตตา วีรกรรมการให้ใจ และช่วยเหลือแบบสุดๆ ของพี่...สุดยอดจริงๆ นั่นคือความสุขของ "ผู้ให้" อย่างพี่ใช่มั้ย?
...เศร้าหว่ะพี่...
ต่อไปนี้ตอนหนูปฎิบัติธรรม หนูจะมีชื่อพี่เพิ่มมาอีกหนึ่งชื่อนะคะ เพื่อระลึกถึง และแผ่เมตตาให้ หนูจะระลึกถึงพี่ด้วยจิตอันบริสุทธิ์เสมอค่ะ
เราต้องลากันแล้วนะ... ภาพพี่ชัดเจนในความทรงจำของหนูเสมอ พี่คือ "พี่สี่" ของน้องๆ ของพวกเราทุกคน หลับให้สบายนะคะ
ด้วยรักและอาลัยค่ะ
จาก เต้ (สาวข้างบ้าน) และ ปิ๊ก (pk124) ...และเอเลี่ยน ค่ะ
เมื่ิอวานตอนพี่เสกโทรบอก ได้แต่ทวนว่า "พี่สี่ไหน???" "ไม่ใช่มั้ง?" จนตอนขับรถไปโรงบาลกะพี่ปิ๊ก ยังไม่เชื่อว่าจะเป็น "พี่สี่" จริงๆ
...เรายังเพิ่งไปหัวหินกันอยู่เลยอ่ะค่ะ
...พี่ยังมาแกล้งเอเลี่ยนอยู่เลยอ่ะค่ะ
พอไปถึงโรงบาล...ทุกอย่างคือความจริงอ่ะคะ ผู้ชายที่นอนอยู่บนเตียง...คือพี่สี่ของพวกเราจริงๆ ด้วย...น้ำตาไหล แต่ความรู้สึกก็ยังรู้สึกไม่่น่าเชื่ออยู่ดี มันกระทันหันไปมั้ยอ่ะ??? พี่ยังโพสในเวปอยู่เลย
ภาพทุกอย่าง ท่าทาง น้ำเสียง คำพูดของพี่ เสื้อเชิ๊ต กางเกงขาสั้น ถุงมือขับรถ ภาพทุกอย่างที่คุ้นตาชัดเจนในความทรงจำของหนูเสมอ
เมื่อวานได้เข้าไปกราบลาพี่ ร้องไห้ให้หมดก่อน ร้องๆๆๆๆ ไม่รู้จะร้องอะไรนักหนา เบื่อตัวเองเหมือนกัน แต่มันจี๊ดอ่ะ มันตันๆ มัน...ไม่น่าเชื่ออ่ะค่ะ... ก็อ่ะ...ร้องก็ร้อง เช็ดน้ำตาจนแห้ง แล้วก็แอบย่องไปกราบเท้าลาพี่
การสูญเสียพี่ครั้งนี้ หนูไม่ได้รู้สึกว่า...คนรู้จักเสีย...แต่หนูรู้สึกว่า...ญาติผู้ใหญ่...ที่หนูเคารพรักเสีย ...และหนูก็เชื่อว่าหลายๆ ท่านก็คงรู้สึกเช่นนี้
ตัวพี่ยังอุ่นๆ อยู่เลยค่ะ ความรู้สึกว่าไม่เชื่อพุ่งกลับมาอีกแล้ว หนูกราบเท้าขอขมา ขออโหสิกรรม ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราต่างคนอาจจะติดค้างอะไรกันไว้โดยไม่รู้ตัว หนูขออนุญาติถ่ายรูปพี่ไว้ มันเป็นภาพที่ไม่น่าจำ...แต่ไอ้ "เด็กข้างบ้าน" ของพี่ก็อยากถ่าย หนูยกมือไหว้ขออนุญาติพี่แล้วนะ สัญญากับพี่ไว้ว่าจะไม่เผยแพร่ แต่หนูถ่ายเก็บของหนูเองนะ ...และแน่นอน...พี่ยังหล่อทุกมุมเสมอค่ะ พี่ให้หนูถ่ายแล้ว...ตะเองอย่ามาเอาคืนเค้าน้า....
สิ่งนึงที่หนูได้รับจากพี่มาโดยตลอด คือความเมตตาที่พี่มีให้ ทุกครั้งที่ได้ใช้รถ ได้ขับทางไกล ได้ไปต่างจังหวัด หนูนึกขอบคุณพี่สี่ทุกครั้ง เพราะคำชี้แนะ เพราะความเอื้อเฟื้อ เพราะความใส่ใจของพี่...ทำให้หนูได้ใช้รถเบนซ์ อย่างเต็มประสิทธิภาพ ...และหนูก็เชื่อว่า หลายๆ ท่านก็คงรู้สึกเช่นนี้
พิมพ์ๆ อยู่นี่...พี่เชื่อมั้ย? ใจยังคิดว่าไม่น่าเชื่อตลอดเลย...เป็นการต่อสู้ในความรู้สึกที่มันแย่มากเลยค่ะพี่...น้ำตาหนูไหลอีกแล้วหล่ะ...
เฮ้อ..อ..ออ..
พี่เป็นตำนานของคนใช้รถเบนซ์จริงๆ ค่ะ พลังความเมตตา วีรกรรมการให้ใจ และช่วยเหลือแบบสุดๆ ของพี่...สุดยอดจริงๆ นั่นคือความสุขของ "ผู้ให้" อย่างพี่ใช่มั้ย?
...เศร้าหว่ะพี่...
ต่อไปนี้ตอนหนูปฎิบัติธรรม หนูจะมีชื่อพี่เพิ่มมาอีกหนึ่งชื่อนะคะ เพื่อระลึกถึง และแผ่เมตตาให้ หนูจะระลึกถึงพี่ด้วยจิตอันบริสุทธิ์เสมอค่ะ
เราต้องลากันแล้วนะ... ภาพพี่ชัดเจนในความทรงจำของหนูเสมอ พี่คือ "พี่สี่" ของน้องๆ ของพวกเราทุกคน หลับให้สบายนะคะ
ด้วยรักและอาลัยค่ะ
จาก เต้ (สาวข้างบ้าน) และ ปิ๊ก (pk124) ...และเอเลี่ยน ค่ะ
Last edited: