ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกตัวเองอย่างไร กับการทราบข่าวว่าบุคคลที่ทุกคนเรียกว่า "ลุงสี่" (แต่แกไม่ยอมให้ผมเรียกแกว่า ลุง ให้เรียก พี่สี่ ซึ่งผมก็เรียกแกอย่างนั้นมาตลอด) ต้องจากไปอย่างไม่มีวันกลับ ทำได้ก็เพียงแต่นึกถึงวันที่ไปนั่งที่บ้านพี่สี่ นั่งคุยเรื่องรถ เรื่องบ้าน เรื่องวิธีการทำงาน เรื่องการใช้ความคิดในการดำเนินชีวิตประจำวัน และอื่น ๆ อีกมากมาย ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองว่า พี่สี่ ไม่อยู่ให้ปรึกษาแล้ว ยังอยากคุยกับพี่อีกหลาย ๆ เรื่อง แต่ก็คงทำไม่ได้แล้ว มึน งง ไปหมด ก็ขอแสดงความเสียใจกับครอบครัวพี่สี่ มา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ ขอให้หลับให้สบายนะครับ พี่สี่